Waarom Nico Dijkshoorn geen lul is

Nico Dijkshoorn heeft me geblockt op Twitter. De lul. Ik kan hem dus niet meer volgen. Het is inmiddels alweer een jaar geleden gebeurd. Weet niet eens meer waarom. Hijzelf waarschijnlijk ook niet. Nico blockt namelijk nog sneller dan hij gedichten schrijft. Toch heeft het wel wat. Een schrijfheld op afstand. Niets dodelijker dan een bokkige boeman die in het echt opeens een sympathieke pantoffelheld blijkt te zijn.

Het aftakelen van een held is zo gebeurd. Soms is het beter om een droombeeld in stand te houden, dan de zeepbel door te laten prikken. Daar schrik je toch van als het zover zou zijn. Helden leggen nooits iet uit. Ze zijn onbereikbaar. In dat opzicht heeft Nico Dijkshoorn me een dienst bewezen. Pats. Boem. Weer een onbereikbare held, voorgoed uit het zicht verdwenen.

Volgens mij is Nico echter een tere ziel met fatsoenlijke manieren. Een doodgewone man die op papier mooie dingen doet. Goed voordragen kan hij ook, ironisch en afgemeten. Maar in een normaal gesprek blijkt hij vast een saaie huisman te zijn. Alleen maar stukjes tikken. Dat het enige rock ‘n’ roll in zijn leven, het kijken naar rock ‘n’ roll is. Ondanks Nico’s eigen optreden op Lowlands met een Fender Telecaster om zijn nek. Hij speelt gitaar zoals u en ik stofzuigen. Beetje heen en weer harken. Een tragische held.

Ik kan me nog een uitzending op tv herinneren, waarin Nico op een onprettige wijze met het fenomeen Patty Brard in aanraking kwam. Nico had – grofgebekt als hij is als columnist – satirisch geschreven over Brard. Als dank wilde ze zijn ‘kop eraf trekken’. Een schijtbak noemde Patty hem. Ik geloof niet dat ze helemaal tot de kern van Dijkshoorn’s ziel heeft weten door te dringen in die anderhalve minuut dat het gesprek duurde. Hij is de vleesgeworden goedheid. De man die van normale mannen helden maakt en van helden nog grotere helden kan maken.

De voormalige columnist van GeenStijl is het niveau van zijn vroegere broodheren al lichtjaren geleden ontstegen. In zijn vliegende schotel hangt Dijkshoorn in de stratosfeer en kijkt neer op ons plebs. Met liefdevolle pen weet hij ons al schrijvend op te hemelen. De groenteman die zijn prei weegt, de bakker die ‘s ochtends om drie uur zijn brood bakt of de slager die zijn slavinken nog eens natelt. Dijkshoorn vindt het allemaal prachtig. Maar hij is niet soft. Forget it. Een nekschot voor iedereen die tijdens een concert van zijn favoriete band zijn tyfusbek open durft te doen.

Mensen die interessant doen om het interessant doen? Geen kans bij Nico. Daarom is Nico geen lul. Hij heeft compassie met de mensheid. Op zijn eigen Dijkshoorn-manier. Houd hem op afstand zou ik zeggen. Juist daarom ben ik hem dankbaar dat hij mij vol genade geblockt heeft. Gereduceerd tot een minkukel, zo eentje waar je met compassie over kan schrijven. Tot de enkels afzagen doet Dijkshoorn dan niet. De kansen op anti-heldendom – en daarmee op heldendom – zijn weer enorm toegenomen. Nico, bedankt.