Ik heb een moestuintje in mijn hart (Ode aan Tofik Dibi)

Tofik Dibi is Jan Smit en Ramses Shaffy ineen. Zo Hollands als Jan – geboren in een ander vissersdorp, Vlissingen – en zo avontuurlijk als Shaffy. Dibi zoekt als een politieke Ramses de randen op van het politieke debat. Maakt zich weinig zorgen over de politieke correctheid van zijn uitspraken en spreekt uit zijn hart. Maar hij heeft geen tuintje in zijn hart voor het imago van zijn eigen GroenLinks: “Je denkt daarbij aan een donkergroene, zure, socialistische groep mensen die denkt dat ze de wereld kan verbeteren door de aanleg van een moestuintje.” Zelf miste ik het linnen tasje en de geitenwollensokken in deze beschrijving van Tofik Dibi in dagblad Trouw. Hij beschreef het standaard beeld dat veel mensen hebben van GroenLinks als politieke partij. Dibi heeft gelijk in zijn constatering. Veel mensen denken dat hij Tweede Kamerlid is van een ouderwetse partij, met leden die nog als hippies vage dansjes doen in een grote tent na een macrobiotische maaltijd in hun commune. Een soort van politieke Bhagwan-beweging met een leider die in een te grote, ronkende Mercedes rijdt. Dibi is Dwars voorbij. Waar de GroenLinks-jongerenbeweging uitgegroeid is tot Femke Jeugd, is Tofik de uberDwarser die nog wel tegen de stroom in durft te roeien. Gooi de trossen los, zegt Dibi, en durf groot te denken. GroenLinks: ouderwetse naam, zeau 1991! Waarschijnlijk tot het sjachrijn van de partijleider zelve, deelt Dibi koekjes van eigen deeg uit over wat progressief is en zou moeten zijn. Misschien loopt hij wat voor de troepen uit met zijn oproep om het Links van de naam GroenLinks af te gooien, maar ik mag dat wel. Ik zie Tofik inderdaad nog niet in een moestuintje harken met zijn designer outfits, maar met vuile handen maken heeft hij duidelijk minder moeite. De eigen achterban zal ook niet onverdeeld gelukkig zijn met zijn uitspraken. Zelf ga ik liever voor een authentieke volksvertegenwoordiger die niet iedereen naar de mond probeert te praten. Op andere punten treft hij ook de rode roos in Trouw. Waarom zou je inderdaad luisteren naar 60 procent van de Nederlandse bevolking als vertegenwoordiger van GroenLinks? Er stemmen nauwelijks 7 procent van de mensen op je. Schijt aan de meerderheid, denkt Dibi. Mens, durf te leven! Overigens denk ik niet dat de door hem verzonnen naam De Groenen erg hoge ogen gaat gooien. Het klinkt als een voetbalclub uit Slotervaart, een moderne variant op Groen-Wit of WZD (We zullen doorgaan!) of DKOD (De Korf Is Ons Doel). Maar Tofik muilkorf je niet zomaar. Als een grillige linksbuiten – tegen wil en dank – blijft hij op zoek naar de bal. Waarbij de Nederlander met Marokkaanse achtergrond overigens geen onverbeterlijke pingeldoos is. Ook met zijn oproep voor een fruitiger GroenLinks blijft hij denken in het teambelang. Tofik wil de poster boy zijn voor GroenLinks: als een politieke Jan Smit hangt hij zichzelf open en bloot in de Binnenhof-abri. Daar heb je moed voor nodig, geen moestuintje.

Stem of voeg toe aan :